چرا از مرگ می ترسید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید

مپندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من میکند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگوئید این سخن سخت و غم انگیز است

مگر می ، این چراغ بزم جان ، مستی نمی آرد
مگر افیون افسونکار
نهال بی خودی را در زمین جان نمی کارد
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست
مگر دنبال آرامش نمی گردید
چرا از مرگ می ترسید

کجا آرامشی از مرگ خوش تر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامشی جاوید
خوش آن مستی که هشیاری نمی بیند

چرا از مرگ میترسید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
بهشت جاودان آنجاست
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد ، در بستر گلبوی مرگ مهربان ، آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی ، محو در رویای بی رنگ فراموشی است
نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوائی
نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردائی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند

سر از بالینِ اندوهِ گرانِ خویش بردارید
در این دوران که از آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران که هرجا « هر که را ، زر در ترازو ، زور در بازوست »
جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
در این غوغا فرو مانند و غوغاها بر انگیزند

سر از بالینِ اندوهِ گرانِ خویش بردارم
آنگه ، بر آستانِ مرگ راحت ، سر فرود آرم
من آغوش گرم مرگ را شیرین میخوانم
و زین خواب جان آرام شیرین روی نگردانم
من از مرگ هرگز نمیترسم

سلام عزیزان

گاهی ممکنه بعضی چیزایی که من می نویسم بنظرتون غیر ممکن یا حتّی حماقت آمیز بیاد. همه اون چیزایی که من می نویسم تراوشات ذهنی ام نسبت به همه آنچه که آن را زندگی نام می نهیم است .

( تولد ... عشق ... مرگ )

آدما واسه این از مرگ میترسن که اونو هرگز تجربه نکردن. البته چیزهایی هم هستن که آدم نمی شناسشون اما مثلاْ از روی کنجکاوی به سمتشون میره ... ولی مرگ یه چیز دیگه اس. اگه کسی بخواد مرگ رو تجربه کنه لازمه اش اینه که با این دنیا کاملا قطع رابطه کنه.خوب اونوقت این دیگه اسمش تجربه نیس ، چون تجربه به درد این زندگی می خوره !!! نه زندگی در ... !!!

حتماً شما بهتر می دونین که چرا بچه ها از تاریکی می ترسن ؛ بله درسته ، به خاطر نبودن روشنائی و اینکه نمیدونند در اون تاریکی و بدون روشنی چه پیش خواهد آمد .این یه جور ترسه که میشه به همه تعمیمش داد با این تفاوت که توو افراد متفاوت شدت و ضعف داره.شما از چی میترسین؟ هیچ بهش فکر کردین؟؟؟...

مرگ چیه؟ هیچ فکر کردین ؟ نکنه شما هم از اونهایی باشین که اصلا خوششون نمی آد در این مورد حرفی بزنن یا بشنوند ؟ امیدوارم اینطور نباشه...اگر هم باشه با کمی مطالعه یا حرف زدن در این مورد نظرتون کاملاً (180 درجه !!!) عوض میشه... .


 تعاریف کلیشه ای و تکراری :
مرگ یه جور انتقاله ، انتقال از یه دنیا به یه دنیای دیگه .با مردن ، روح از قالب جسم آزاد میشه . مرگ یعنی از کار افتادن کامل همه اعضای بدن ، مرگ یه حلقۀ اتصاله بین دو دنیا و... . اصلاً فکر نکنین که من یه آدم افسرده هستم که به آخر خط رسیدم و احساس پوچی میکنم ؛ نه . من خیلی هم سر حال و سرزنده ام .

هیچ دقٌت کردین ؟ وقتی در مورد « مرگ » حرف می زنی ، مردم حالتشون عوض می شه ... شاید خود شما هم همینطور باشین ؛ ممکنه الآن بگین دیوونه ام یا هزار عنوان دیگه ... اما مگه نه اینه که تا مرگ نباشه ، کلمۀ زندگی مفهوم پیدا نمی کنه؟ اگه قراربودهیشکی نمیره ، دیگه نمی گفتن : زنده ، زندگی ، زیستن ...
اوایل خیلی میترسیدم و وقتی که تصور میکردم که تو یک حفره تاریک به نام گور تنها رها میشم و خاک روم تلنبار میشه میلرزیدم و موهایم تنم سیخ میشد... غصه میخوردم و سعی میکردم بهش فکر نکنم ولی وقتی که مرگ خیلی از دوستان رو در زمان جنگ و یا بعدها تو بیمارستان دیدم بیشتر بهش فکر کردم ... اما دیگه غصٌه نخوردم...گریه هم نکردم ، آخه دیگه خیلی چیزا دستگیرم شده بود. فهمیده بودم اگه آدم ، آدم وار زندگی بکنه – هر چند کوتاه – وقتی مُرد یقیناً حال و روزش بهتر از اونی میشه که تو زندگی داشته... .

آدمها هر چقدر هم که محکم به هم چسبیده باشن بالاخره یه روز جدا میشن . این دست مرگه که اجازه نمیده هیچ دو نفری برای همیشه با هم بمونن.

من در مورد روز قیامت همون چیزایی رو شنیدم و خوندم که شما .اما فقط این رو مطمئن هستم که بعد از مرگ همگی قضاوت میشیم . این لازمه عدل خداونده.( هرچند مدتیه تو بعضی زمینه ها باهاش اختلاف نظر پیدا کردم)
هرکه خوبی کرده و به آدمهای دیگه کمک کرده باشه (  و غیره... ) ، خوشحال و سربلند میره دنبال یک جائی به اسم بهشت !!! . هر کس هم بهرشکل بدی کرده باشه ، بالطبع باید تاوانشو پس بده.
دلم می خواست میدونستم زندگی توی اون دنیا چقدر طول میکشه. بعضی ها میگن ابدیه. بعضی هم میگن بالاخره یه روز تموم میشه... !؟
خوبه که آدم مرگ رو بشناسه تا وقت مردن غافل گیر نشه و مردنش سخت و ناراحت کننده نباشه.سخت ترین شکل مردن ، اونیه که آدم از مرگ و روند اون هیچی ندونه.
زندگی خیلی شیرینه ، شیرین تر از عسل . اما مرگ به همون شیرینه ...با آماده سازی خودمون ( یعنی قبول کردن اینکه دیگه این چیزایی که داریم مال ما نیست ؛ دست اطرافیان از ما کوتاه میشه و دیگه هر سرگرمی ، کار ، شادی و غمی که توی این دنیا داشتیم ، همش تمومه. باید از اینجا ببُریم؛ کامل و بدون هیچگونه وابستگی) اونوقت راحت می تونیم منتظر بمونیم که فرا خونده بشیم.
تموم این کارها رو میشه هم وقتی که از زمان مرگمون مطلع شدیم و هم همین الآن انجام بدیم. چه اشکالی داره همین حالا بشینیم راجع به روند زندگی و مرگ فکر کنیم و ذهنمون رو از خرافات و سنتها و فکرای مسموم پاک کنیم و با دیده مثبت و باز به مرگ نگاه کنیم؟

پذیرفتن اصل مرگ چیزی از شیرینی زندگی کم نمی کنه .

(یعنی میشه تموم بشه و از این همه درد راحت بشم ؟؟؟)

هفته گذشته به دعوت دوستانم و مثلا بخاطر تولدم به قله سبلان در استان اردبیل رفته بودیم جریانش رو در وبلاگ گروهی میذارم مایل بودید بخونید     http://www.buboy.blogfa.com 

رخصت

در پناه مهر

تا که مي آيي نسيم آسا کنارپنجره ... يک جهان گل ميشکفد در حصار پنجره 

 رشک را در چشم دل مي بينم اما خامشم ... مرغ اندامت چو ميگردد شکارپنجره

دستهايت برکه اي در واحه سرخ عطش ... چشمهايت لاله اي در شوره زار پنجره

بيگمان بانوي دريهاي رويايي که باز ... نور باران ميکني در قاب تار پنجره

تا نهي آرنج درچار چوب سرد در ... بوته مهتاب ميرويد از غبار پنجره

بي نوازشهاي ناز پنجه هايت در سکوت ... پرده هاي نرم توري سوگوار پنجره

گيسوانت شط جوشان طلا در آفتاب ... ميشود ناگه رها چون آبشار پنجره

سينه ات يک آسمان آينه در باران گل ... پيکرت آفاق نوري در مدار پنجره

باغ آينه است دلدارفرشید مگر در ابر ناز ... ياکه خورشيدي است در صبح بهار پنجره

سلامی به گرمی حضور شما

من باور دارم که سختي کشيدن کاري سخت و صد البته کار هرکس نيست و خيلي ها در راه زندگي ، عشق و دوستی کم ميارند و ميبرند خوب حالا چه بايد کرد ؟؟؟ 

بايد زانوي غم بغل گرفت و تو پيله تنهائي خزيد يا نه دست کسي که براي ادامه راه بطرفمون دراز شده گرفت و همراه شد ؟؟؟

زندگي ما پر از اي کاشها و اما و اگرهاست که خودش مثنوي هفتاد من کاغذه ...

نياز آدمها به همديگه غير قابل انکاره و من اين نياز رو در چشمان خیلی ها و در درون خودم حس کردم ... بگذريم که بهردليل کسانی که دستم رو به طرفشون دراز کردم نشد(و یا نخواستند) همراهم باشد و هر سال پيرتر و پیرتر شدم ... من تو اين مدت روزهاي سختي داشتم پر از بيماري و رنج کشيدن و گوشه نشيني و............. خيلي ميخواستم کسی را داشته باشم براي خود خودم ... ولي ناگزير از اين سرنوشت ...

ميخواستم فاصله ها رو بردارم ولي نشد ... آنان که آشنائی کردند هم قرباني اين ناگزير و من هم نیز ...

همواره زخم خورده از اين روزگار راهم را پيدا نکردم ... که نه تنهائي چاره ساز درد من بود نه بازگشت آنان که ترکم کردند ...

 (دل نیست کیوتر که به هر بام نشیند)

( از گوشه بامی که پریدیم پریدیم )

زندگي بهر حال چه خوب و چه بد گذشت ... همه ما  کسی را گذاشتيم و از کنارهم گذشتيم چه روزهائي که ميشد باشيم و نبوديم چه لحظاتي که ميشد داشته باشيم و نداشتيم و ...... زياد وراجي کردم ببخشید.

یادمه یک کسی پرسيد:اگر من ديگه زنده نبودم و بمبرم برام اشک ميريختی يا نه ؟

من پاسخ دادم : نه من براي مرگت اشک نميريختم براي نداشتنت و فرصت از دست رفته

اشک ميريختم .

و این روزها در زاویه نشینی های تنهائی ام نیاز به حضوری مهربان و دست گرم و عاشقانه را بیش از پیش در خودم حس میکنم .

ديده اي گنجشگكي كوچك را؟

او را ميان دستان خود گرفته اي هيچ ؟

ضربان قلب كوچكش را لمس كرده اي ؟

از خود پرسيده اي كه تندي طپش قلبش از چه روست ؟

آياز ترس چنين سراسيمه ميطپد؟

ترس از مرگ ... ؟  

ترس از گرفتار آمدن ... ؟

    ترس از قفس ... ؟

نه نه نه ... كه ضربان قلبش گرمي دست ترا تجربه ميكند

                                    گرمی  مهربانيت را لمس ميكند

وازرخوت و عطش گرماي دستانت كه مهربانست

همچنان مي طپد و مي طپد و مي طپد

من گنجشگك كوچك ميان دستان توام

رخصت

در پناه مهر

بي درد مردﹸم ما ، خدا بي درد مردﹸم

نا مرد مردﹸم ما ، خدا نامرد مردﹸم

چند روز پيش مراسم چهلمين روز دوست عزيزم بود چه غريب و تنها و بي کس برگزار شد بياد غربت و بي کسي و تنهائي آدميان کره خاکي ميف افتادي وقتي که ميديدي ... اومدند گريستند ... . تسليت و .... خانواده بر جاي ... در بهتي ناباورانه که اوديگر نيست و نخواهد بود درد نبودنش و بار اندوه را تنها خانواده اش به دوش خواهند کشيد و همين خود من که او را به لحاظ خضوع و مناعتش و مردانگی و همتش عزيز ميداشتم بزودي فراموش خواهم کرد خصلت ما آدميان اين چنين است .

شعر زيررو که در اين مراسم خوندم تقديم ميکنم به شما و  به همه عزيزان همسنگرم چه اونهائي که موندن چه اونهائي که چکاوک خونين بالشان در آسمان رفتن پر کشيد ...

جوشيد از اوج يقين گلهاي باور .... گل کرد بر شاخ زمان گلهاي سنگر

گوئي که طغيان محبت بود آنجا .... جاري به هر سو شطّ الفت بود آنجا

آنجا نه قانون بود نه قانون گذاران .... آنجا خدا بود و مراد و جان نثاران

قانون عشق آنجاحکومت داشت ايدوست .... آن سو دليري که همت داشت ايدوست

آنجا بهاران رنگ خون عاشقان بود .... گلهاي پرپر شاه بيت شاعران بود

گلهاي ما در خون و آتش شکفتند .... با بلبلان آتش افشان راز گفتند

بوي بهاران،عطر باروت بود آنجا .... لب بسته مرغ عشق مبهوت بود آنجا

باران خون برخاک مظلومان چوبارد .... باخود بهاران دربهاران مژده آرد

دراين سفرسرگشتگي هيهات هيهات ... آن رهروان را خستگي هيهات هيهات

مردان عشق استادگي را سر سپردند .... تا که حديث سرخ بر دفتر سپردند

خمخانه آن سرفرازان را خمي بود ....  در آن شرابي ، يکدم از جوشش نيآسود

اين سرخوشان از باده نوشان بلايند .... اين عاشقان از خاک سرخ نينوايند

با کاروان ره توشه از درياي توحيد .... مقصد کجاست بالاتر از آنسوي ناهيد

رفتند تا معراج تا اوج حقيقت ....  پاروزنان مردان درياهاي غيرت

از قطره هاي کوچک باران گذشتند .... رفتند و بر دريائي از معنا نشستند

دست هلا بر حريم لا فکندند .... آئينه رسواي خود بيني شکستند

باخون سرخ خودوضو کردندآنها .... در بحر ايمان شستشو کردند آنها

آنان که بر نابودي خصم ايستادند .... جان را براه عشق در سنگر نهادند

ببستند بار معرفت تاعشق رسيدند .... چون اختران بر اوج مينا صف کشيدند

پرسي گرآن سرخوشان را حال چونست .... از عشق بر لبهايشان آواي خونست

آيند و شاخه گلی بر سينه دارند .... جا ن داده و گل زخم خونين هديه دارند

سرو جوان خم کرده سر بر شانه بيد .... نيلوفرغيرت تنيده تا به ناهيد

بر خاک کرده بيد، بن گيسو پريشان .... آشفته ازغمها بنفشه طره افشان

نخل سترون مات بر پاي ايستاده .... مرغان آتشخوار بر جانش فتاده

ني بر لب چوپان صحرا غم نوا شد .... هر گوشه سنگر دشت نينوا شد

خم گشت از اندوه پشت باغبانان .... در گوش ني خواندند شعر غم شبانان

در سوک همرزمان دليران پير گشتند .... گر آفتاب اين شب دلگير کشتند

ما را بهاري بايد از اين دست آري .... در داغ غيرت نباشد سوگواري

اين آتش سوزان فروزان بادايدوست .... اين صبح راخورشيد سوزان باد ايدوست

اي آنکه از فردا و فرداها مي آيي .... از لاله پرس اين غصه گر همدرد مائي

ما قصه آزادگي با خون نوشتيم .... اين داستان با شيوه مجنون نوشتيم

اين جا بهار فتح مطرح نيست ما را .... آن مي سزد مارا که ماند نسل ها را

بس خاطرات تلخ و شيرين مانده بر تن .... زان حاميان غيرت بر سينه من